Zorgmedewerker aan het woord: Stephanie Woertman
  • Stephanie Woertman
  • helpende
  • Verpleeg- en revalidatiecentrum Antonia in Terborg

Zorgmedewerker aan het woord: Stephanie Woertman

Waar werk je?

‘Ik werk bij verpleeg- en revalidatiecentrum Antonia in Terborg, onderdeel van de zorgorganisatie Azora. Ik werk hier nu twintig jaar, waarvan de eerste vijftien jaar als voedingsassistent. Ik heb het erg naar mijn zin en ik ben erg trouw: als ik het ergens goed heb, dan blijf ik graag. Azora is altijd gewoon een goede werkgever voor me geweest en dat vind ik niet alleen. Ze zijn uitgeroepen tot de beste werkgever van Gelderland 2017-2018 en dat vind ik helemaal terecht. Ik ben er trots op!’

Wat doe je?

‘Als helpende assisteer ik bij de dagelijkse zorg, zoals wassen en aankleden. Daarnaast heb ik ook mijn medicijncertificaat, zodat ik op dat gebied basiszorg kan verlenen. Een deel van mijn uren werk ik in de huiskamer, bijvoorbeeld mensen helpen die moeite hebben om zelfstandig te eten en te drinken. Ik ben dus van alle markten thuis. Al met al doen we het werk met twintig mensen: ziekenverzorgenden, voor de voeding of in de huiskamer. Ik werk full time, verder zijn er ook veel parttimers. Samen bieden we complete zorg en een goede balans. Je hebt elkaar gewoon nodig.

Ik werk op de long stay somatische afdeling, met mensen tussen 55 en 95 jaar. Ook best jong dus, dan gaat het om mensen die bijvoorbeeld een hersenbloeding hebben gehad, of die aan een spierziekte lijden. Ik vind het fijn dat ik dan met mensen een band kan opbouwen.

Wat is er belangrijk bij het eten?

‘Je probeert in te spelen op wat mensen van thuis gewend zijn. Vooral bij de broodmaaltijd doen we dat nu al, die stellen we zelf samen. Als mensen graag een bepaald soort beleg willen, of pap, of een gekookt eitje erbij, dan regelen we dat. Het zijn immers allemaal unieke mensen. We stellen de bewoners altijd centraal en proberen het zo prettig mogelijk te maken.

De warme maaltijden krijgen we aangeleverd, met veertien bewoners is het net iets te groot om het zelf te doen. We zijn er ook niet voor toegerust. Er is wel een ontwikkeling naar kleinschaliger afdelingen, met een eigen keuken. Dat lijkt me wel mooi, ook om samen met de bewoners het menu te bedenken en zo ook voor meer variatie te kunnen zorgen. Dan kunnen we het ze nog meer naar de zin maken. En het is ook goed voor de eetlust.’

Is het ook weleens moeilijk?

‘Ja, natuurlijk. Vooral als je mensen met wie je een band hebt opgebouwd, achteruit ziet gaan en je kunt er niets aan doen. Als ze veel pijn hebben en erg ziek worden, dat vind ik elke keer moeilijk. Weet je, iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn.’

Wat is het mooie van je werk?

‘Het mooiste voor mij is eigenlijk gewoon voor de mensen zorgen, er voor ze zijn, een beetje kleur geven aan hun leven. Je moet het wel met je hart doen, anders heb je in de zorg niets te zoeken. De reacties die je krijgt zijn fantastisch. Laatst vertelde ik een bewoonster dat ik op vakantie ging. Dat vond ze helemaal niet leuk, ze ging me missen. Een beetje waardering af en toe, dat vindt iedereen toch leuk? Ik in elk geval wel!’