Zorgmedewerker aan het woord: Jacqueline Sturkenboom 1
  • Jaqueline Sturkenboom
  • Activiteitenbegeleidster
  • Vecht en IJssel, Utrecht

Zorgmedewerker aan het woord: Jacqueline Sturkenboom

Waar werk je?

‘Bij Vecht en IJssel, een zorgorganisatie in Utrecht. Ik ben activiteitenbegeleidster op twee locaties. De ene is woonzorgcentrum Zuylenstede, met verzorgd wonen, gekoesterd wonen en extramurale cliënten. De andere is Lieven de Key, een locatie voor cliënten met dementie die niet meer zelfstandig kunnen wonen.’

Wat houdt je werk zoal in?

‘Van alles! Het gaat om individuele activiteiten, maar ik boek ook artiesten en ik zoek samenwerking met organisaties in de buurt. We willen met onze bewoners graag naar buiten, de wijk in, en we willen ook graag dat de wijk bij ons binnen komt. Veel van onze bewoners komen uit de buurt en het is zó jammer dat ze er nu veel te weinig komen.’

Noem eens een voorbeeld?

‘Bij de intocht van Sinterklaas ga ik altijd met een groepje bewoners kijken, maar sommige andere bewoners kunnen dat niet aan, te veel prikkels. Dan vraag ik de muzikanten om bij ons nog een deuntje te komen spelen. Dan neem je ze toch een beetje mee in de feestelijkheden. Of ik organiseer een buurt-picknick voor álle ouderen in de wijk, dan kunnen onze bewoners weer even contact hebben met hun vroegere buurtjes. Eigenlijk probeer ik het gewone leven na te bootsen.’

Bij Lieven de Key zijn er vijf woonkamers met elk acht bewoners. Hoe leven ze daar samen?

‘Eigenlijk net zoals bij jou thuis. Met de één kun je beter opschieten dan met de ander. Ik zie in de blik in hun ogen hoe hun pet staat. En als er iemand een beetje bozig wordt, haal je die even uit de groep, even naar een rustig plekje, met een beetje muziek die ze mooi vinden.

Mensen denken te vaak dat mensen met dementie allemaal hetzelfde zijn. Maar dat is onzin, ze zijn net zo verschillend als iedereen, het is absoluut geen eenheidsworst. Voorbeeld: muziek is voor deze mensen erg belangrijk, maar ze hebben echt allemaal hun eigen muzieksmaak.’

Vertel nog eens over een bijzondere ervaring?

‘We hebben een meneer die buschauffeur was. Hij is door zijn vorm van dementie altijd erg aanwezig en valt een beetje buiten de groep omdat anderen nogal heftig op hem reageren.

Via via heb ik bij de busmaatschappij kunnen regelen dat hij en zijn dochter een keer rondgereden konden worden in een bus uit de tijd dat hij er werkte. Toen hij die ouwe bus aan zag komen, sprong hij nog net niet uit zijn rolstoel.  En hij heeft twee uur ademloos in de bus zitten kijken. Dat zijn voor mij de krenten in de pap.’

Het is natuurlijk niet altijd eenvoudig en leuk.

‘Nee, het is bijvoorbeeld niet leuk als je bewoners door omstandigheden niet genoeg aandacht kunt geven. En vooral als je mensen een lange lijdensweg ziet doormaken. Dat gaat je niet in de kouwe kleren zitten. We zijn professionals en ze zeggen dat wij een knop om kunnen zetten. Dat is ook zo en je neemt niet alles mee naar huis. Maar soms toch wel, dat lijkt me niet meer dan logisch.’

Je bent ook een keer genomineerd voor zorgmedewerker van het jaar.

‘Ja, klopt! Ik had geen idee waar dat vandaan kwam, ik vond het een ongelofelijke eer. Maar weet je, voor mijn gevoel doe ik gewoon mijn werk, mensen prettig door de dag heen helpen. Mocht ik op hoge leeftijd ook hier terechtkomen, dan hoop ik dat mensen dat ook voor mij willen doen.’